İkinci Dünya savaşı boyunca, Amerikan Hava Kuvvetleri’nde sadece 1 uçak, 25 uçuşluk seferberlik görevini tamamlamıştır. Uçağın adı Memphis Belle’dir. Film, Memphis Belle’in son uçuşunun öyküsünü anlatmaktadır.
Savaş filmleri, benim gözümde ikiye ayrılır: Rambo tarzı (İlk Kan’ı hariç tutarım) tek kişilik ordu tadında hafif sayirlikler, Kıyamet gibi, Müfreze gibi savaşa ciddi bir gözle bakan filmler. Memphis Belle, adını pek duyuramamış olsa da ikinci gruba girmekle birlikte nispeten iyimser havasıyla emsallerinden ayrılıyor.
Film, baştan sona, savaşın en kızıştığı anlarda bile karakterler ve birbiriyle olan ilişkilerini anlatma misyonundan asla taviz vermiyor. Genç yaşta savaşa katılan insanların bazen çocukça hareket etmeleri, altlarında dünyanın en iyi savaş makinlerindne biri olduğu halde (B-17: Uçan Kale) savaşın acımasız yüzü karşısında aslında ne kadar savunmasız olduklar oldukça iyi anlatılmış.
Filmin duygusallığı asla belli bir seviyenin altına düşmüyor ama asla duygu sömürüsü boyutuna varmıyor. Memphis Belle’i ordu için bir reklam aracına dönüştürmek isteyen Üsteğemene, Albay’ın verdiği ders ise (emrinde ölen havacıların ailelerinden gelen mektupları üsteğmene okuyor, mektuplarda, görüntüler de gerçek hayattan alınma) filmin doruk noktası.
Savaş sahneleri ise (teknolojik olarak bugün eski kalsalar da) oldukça iyiler. Hatta deyim yerindeyse “B-17′lerle Top Gun” tadındalar. Matthew Modine (Full-Metal Jacket), Eric Stoltz (Anaconda, Butterfly Effect), Sean Astin (LOTR Trilogy), Billy Zane (Titanic), John Lithgow (Cliffhanger) gibi oyunculuk gücü yüksek pek çok isimden oluşan kadrosuyla işi garantiye alan film, kesinlikle hoş bir seyirlik. bir filmde nadiren hem eğlenir hem de belgesel tadı alabilirsiniz (Başka uçakların yaşadığı bazı olaylar senaryoyu zenginleştirmek adına Memphis Belle’e mal edilmiş de olsa…). rastalrsanız veya arşivinizde varsa mutlaka izleyin derim.
